خراب از باد پاییز خمارانگیز تهرانم *** خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایی *** گرفته در دماغی خسته چون خوابی پرشیانم

خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد *** خدایا این شب آویزان چه میخواهند از جانم

پریشان یادگاری ها بر بادند و می پیچند *** به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد *** چه جای من که از سردی و خاموشی زمستانم

سه تار مطرب شوقم گسسته سیم جانسوزم *** شبان وادی عشقم شکسته نای نالانم

نه جامی کو دمد در آتش افسرده جان من *** نه دودی کو برآید از سر شوریده سامانم

شکفته شمع دمسازم چنان خاموش شد کز وی *** به اشک توبه خوش کردم که می بارد به دامانم

گره شد در گلویم ناله جای سیم هم خالی *** که من واخواندن این پنجه ی پیچیده نتوانم

کجا یار و دیاری ماند از بی مهری ایام *** که تا آهی برد سوز و گداز من به یارانم

سرود آبشار دلکش پس قلعه ام در گوش *** شب پاییز تبریز است در باغ گلستانم 

گروه کودکان سرگشته ی چرخ و فلک بازی *** من از بازی این چرخ فلک سر در گریبانم

به مغزم جعبه ی شهر فرنگ عمر بی حاصل *** به چرخ افتاده و گوئی در آفاقست جولانم

چ دریایی چه طوفانی که من در پیچ و تاب آن *** به زورقهای صاحب کشته ی سرگشته می مانم

ازین شورم که امشب زد به سر آشفته و سنگین *** چه می گویم نمی فهمم چه میخواهم نمدانم

به اشک من گل و گلزار شعر فارسی خندان *** من شوریده بخت از چشم گریان ابر نیسانم

کجا تا گویدم برچین و تا کی گویدم برخیز *** به خوان اشک چشم و خون دل عمریست مهمانم

فلک گو با من این نامردی و نامردمی بس کن *** ک من سلطان عشق و شهریار شعر ایرانم 

سید محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار